Astronomen identificeren sterren van het A-type door de aanwezigheid van sterke absorptielijnen van waterstof in hun spectra. Ze hebben typische (effectieve) temperaturen tussen ongeveer 7400 Kelvin (K) en 10.000 K. Vergeleken met andere sterren lijken ze wit of blauwachtig wit voor het menselijk oog, tenzij ze beïnvloed zijn door interstellaire of atmosferische roodkleuring.
Sirius, de helderste ster aan de nachtelijke hemel, en Wega, de ster waartegen de helderheid van alle andere sterren wordt gemeten op de schijnbare magnitudeschaal, zijn sterren van het A-type.
De aardas is een denkbeeldige rechte lijn waarrond de aarde één keer per dag draait. De twee punten waar de as en het aardoppervlak elkaar snijden, bepalen de geografische noordpool op een breedtegraad van 90° noorderbreedte en de geografische zuidpool op een breedtegraad van 90° zuiderbreedte. De evenaar daarentegen is een denkbeeldige lijn waar een vlak loodrecht op de aardas het aardoppervlak snijdt op de grootste afstand van de as. De evenaar heeft een breedtegraad van 0°.
De geografische polen bevinden zich niet op dezelfde plaatsen als de magnetische noord- en zuidpool van de aarde – de magnetische polen worden gedefinieerd als de locaties op het aardoppervlak waar het magnetisch veld van de aarde respectievelijk recht naar beneden en recht naar boven wijst. De baan van de aarde heeft ook een as: de richting loodrecht op het baanvlak van de aarde. De as van de aarde staat onder een hoek van 23,4° ten opzichte van die baanas. Deze helling is de oorzaak van de seizoenen op aarde. In het bijzonder zijn er tijdens een baanfasen waarin het noordelijk halfrond of het zuidelijk halfrond naar de zon is gekanteld en dus meer licht ontvangt.
Ten opzichte van de verste hemellichamen verandert de richting waarin de as van de aarde wijst langzaam in de loop van de tijd, in wat de axiale precessie van de aarde wordt genoemd. Momenteel snijdt de as van de aarde de hemelbol dicht bij Polaris, de Noordster. Maar in ongeveer 26.000 jaar beschrijft dat snijpunt een kleine cirkel aan de hemel. Hemelse coördinatensystemen die hemelcoördinaten definiëren met betrekking tot de aarde, moeten rekening houden met de resulterende minieme coördinaatverschuivingen in de loop van de tijd.
De aarde is de derde planeet vanaf de zon en de op vier na grootste planeet in het zonnestelsel. Het is een rotsachtige, aardse planeet met een straal van ongeveer 6400 kilometer (km). Hij heeft een massa van ongeveer zes biljoen biljoen kilogram.
De typische afstand van de aarde tot de zon is ongeveer 150 miljoen kilometer. Dit wordt gedefinieerd als één astronomische eenheid. De aarde doet er 365,26 dagen over om rond de zon te draaien. De aarde heeft één natuurlijke satelliet, de maan.
Op aarde leven miljoenen soorten levende wezens, waaronder mensen; het is tot op heden de enige plek in het heelal waarvan bekend is dat er leven is. Men denkt dat de aarde ongeveer 4,54 miljard jaar geleden is ontstaan. De aarde heeft een atmosfeer en magnetosfeer die schadelijke straling tegenhouden en daardoor de vermenigvuldiging van levende organismen mogelijk maken. De aarde heeft ook veel oppervlaktewater (de enige planeet in het zonnestelsel die dit heeft), waardoor de aarde een blauwe kleur heeft.
Ook bekend als NEO, NEA, aardscheerder, PHA of potentieel gevaarlijke asteroïde
Naast de zon en de planeten bevat ons zonnestelsel talrijke kleinere hemellichamen, met name asteroïden en kometen. Een botsing van een asteroïde of komeet met de aarde kan rampzalige gevolgen hebben. Tot nu toe is geen van de objecten die we kennen op ramkoers met de aarde, maar er zijn toch een aantal objecten die we in de gaten moeten houden. Elke asteroïde of komeet die in zijn baan dichter bij de zon komt dan 1,3 keer de afstand tussen de aarde en de zon (in astronomische termen: 1,3 astronomische eenheden) wordt een Near-Earth Object (NEO) genoemd. De meeste NEO's zijn Near-Earth Asteroids (NEA's).
Een NEO wordt een Potentially Hazardous Object (PHO) genoemd als het de volgende eigenschappen heeft: Ten eerste moet het dichter bij de baan van de aarde komen dan 5% van de afstand tussen de aarde en de zon (dichter dan 0,05 astronomische eenheden). Bovendien moet een dergelijk object een bepaalde minimale grootte hebben, anders vormt het geen gevaar voor de aarde. De grootte van kleinere objecten in het zonnestelsel is moeilijk te meten, dus gebruiken astronomen in plaats daarvan een minimale waarde voor de absolute helderheid van een dergelijk object. Hoe groter een object is, hoe helderder het immers waarschijnlijk is. Om als PHO te worden aangemerkt, moet een object een absolute magnitude van 22,0 of helderder hebben (waarbij het magnitudesysteem wordt gebruikt als de standaardmethode voor het meten van helderheid in de astronomie). De meeste PHO's zijn potentieel gevaarlijke asteroïden (PHA's).
Een terrestrische planeet bestaat voornamelijk uit materiaal zoals gesteente en ijzer. Terrestrische planeten hebben geen dikke atmosfeer van waterstof en helium zoals gasreuzen, maar een veel dunnere atmosfeer of helemaal geen atmosfeer. Terrestrische planeten hebben over het algemeen een kleinere massa dan gasreuzen en zijn kleiner van formaat.
In het zonnestelsel zijn Mercurius, Venus, de aarde en Mars terrestrische planeten. Een van de belangrijkste aandachtspunten van de exoplaneetastronomie is het zoeken naar terrestrische planeten met een vergelijkbare grootte en samenstelling als de aarde, die zich in de bewoonbare zone van hun ster bevinden.
Absolute magnitude is een maatstaf met twee verschillende definities. Beide hebben betrekking op hoe helder objecten lijken onder specifieke omstandigheden. Dit maakt het mogelijk om de intrinsieke eigenschappen van objecten op verschillende afstanden te vergelijken. Dit in tegenstelling tot de schijnbare magnitude, die een maatstaf is voor hoe helder een object lijkt vanaf de locatie van de waarnemer.
Voor objecten buiten het zonnestelsel, zoals sterren en sterrenstelsels, wordt absolute magnitude gedefinieerd als de schijnbare magnitude die een object zou hebben wanneer het wordt bekeken vanaf een standaardafstand van 10 parsec, waarbij de effecten van interstellaire extinctie buiten beschouwing worden gelaten. Dit gestandaardiseerde getal maakt het mogelijk om verschillende objecten te vergelijken op basis van hun intrinsieke helderheid.
Binnen het zonnestelsel wordt absolute magnitude gedefinieerd als de schijnbare magnitude die een object, zoals een asteroïde, zou hebben wanneer het wordt bekeken op een afstand van één astronomische eenheid van de waarnemer, terwijl het object zich op een afstand van één astronomische eenheid van de zon bevindt, en in oppositie. Houd er rekening mee dat een object in het zonnestelsel vanaf de aarde nooit aan deze omstandigheden kan voldoen. De definitie verwijdert echter factoren die afhankelijk zijn van de locatie van het object en de waarnemer, zodat objecten in het zonnestelsel op verschillende locaties met elkaar kunnen worden vergeleken.
Glossarium astronomicum