Een ster met spectraaltype "B". Astronomen identificeren B-type sterren door de aanwezigheid van neutrale heliumlijnen samen met waterstoflijnen in hun spectra. Ze hebben typische (effectieve) temperaturen tussen ongeveer 10.000 Kelvin (K) en 30.000 K. Vergeleken met andere sterren lijken ze blauwachtig wit voor het menselijk oog, tenzij interstellaire of atmosferische roodkleuring van belang is. Voorbeelden van B-type sterren zijn Regulus in Leeuw, Rigel in Orion en Spica in Maagd.
De bewoonbare zone van een ster wordt gedefinieerd als het gebied rondom de ster waar vloeibaar water kan bestaan op het oppervlak van een aardachtige planeet. Als de aarde veel verder van de zon verwijderd zou zijn, zou al het oppervlaktewater bevriezen; veel dichterbij zou al het oppervlaktewater verdampen. In geen van beide gevallen zou leven zoals wij dat kennen kunnen ontstaan of overleven.
Soms wordt het concept van de bewoonbare zone uitgebreid tot een planeet als Venus, met zijn ongebreidelde broeikaseffect, waar vloeibaar water zou kunnen bestaan, zelfs als de planeet verder van de zon verwijderd zou zijn. De galactische bewoonbare zone is dat deel van ons melkwegstelsel waar de omstandigheden geschikt zijn voor levensdragende planetaire systemen: daar zouden zwaardere elementen, waar aardachtige planeten uit bestaan, voldoende aanwezig moeten zijn en zouden levensbedreigende gebeurtenissen zoals supernova's voldoende zeldzaam moeten zijn.
Opgemerkt moet worden dat er ook buiten de bewoonbare zone bewoonbare omstandigheden kunnen bestaan. Een voorbeeld hiervan is de mogelijk bewoonbare ondergrondse oceaan op Europa, een maan van Jupiter.
Een baan is het pad dat een bewegend object in een systeem aflegt rond het zwaartepunt van dat systeem, veroorzaakt door de onderlinge zwaartekracht tussen de objecten in het systeem. Voor systemen zoals het zonnestelsel, waar het centrale lichaam veel zwaarder is dan de andere lichamen, ligt dit zwaartepunt binnen of dicht bij het zwaarste object (in het geval van het zonnestelsel is dat de zon). In een dubbelstersysteem ligt het zwaartepunt waar de sterren omheen draaien vaak tussen de twee sterren in.
Banen zijn doorgaans elliptisch van vorm, waarbij het zwaartepunt van het systeem op één brandpunt van de ellips ligt. De grootte en vorm van de baan worden bepaald door de halve lange as en de excentriciteit van de ellips. Meer excentrische banen hebben een hogere ellipticiteit. De meeste planeten in het zonnestelsel hebben een baan excentriciteit die zeer dicht bij nul ligt, bijvoorbeeld Venus (0,007) en de aarde (0,017). Uitzonderingen zijn Mercurius (0,206) en de dwergplaneet Pluto (0,244).
Een binair systeem is een configuratie van twee astronomische objecten van vergelijkbare grootte die om elkaar heen draaien onder invloed van hun eigen zwaartekracht. Dit kan een dubbelster zijn, waarbij twee sterren om elkaar heen draaien, of een dubbel zwart gat, waarbij beide objecten zwarte gaten zijn, of een dubbelstersysteem bestaande uit een zwart gat en een neutronenster. Objecten in een dubbelstersysteem draaien rond het massamiddelpunt van het systeem. Wanneer een van de objecten veel lichter is dan het andere, zoals een ster en een planeet, of een planeet en een maan, is het nog steeds gepast, maar minder gebruikelijk, om de term dubbelstersysteem te gebruiken.
Een dubbelster is een systeem van twee sterren die om hun gemeenschappelijke zwaartepunt draaien doordat ze door de zwaartekracht met elkaar verbonden zijn. Hun banen volgen de bewegingswetten van Kepler en zijn elliptisch (gevormd als een platgedrukte cirkel) of cirkelvormig. Meer dan de helft van alle sterren in de Melkweg bevindt zich in dubbelstersystemen of maakt deel uit van systemen met meer dan één begeleidende ster (ook wel bekend als meervoudige stersystemen van hogere orde). Vanwege hun enorme afstand tot de aarde lijken de meeste dubbelsterren en meervoudige stersystemen van hogere orde voor de waarnemer één ster.
Dubbelsterren kunnen worden ingedeeld in een aantal categorieën, afhankelijk van de observatiemethode waarmee ze als dubbelster zijn vastgesteld. Ze kunnen tegelijkertijd tot meer dan één categorie behoren:
Visuele dubbelsterren kunnen worden waargenomen als twee afzonderlijke sterren die dicht bij elkaar aan de hemel staan. Niet alle sterren die dicht bij elkaar aan de hemel lijken (dubbelsterren), zijn dubbelsterren die door zwaartekracht worden gebonden; sommige bevinden zich mogelijk toevallig dicht bij elkaar aan de hemel, maar niet door zwaartekracht. Dubbelsterren die geen dubbelsterren zijn die door zwaartekracht gebonden zijn, kunnen honderden lichtjaren van elkaar verwijderd zijn.
Spectroscopische dubbelsterren worden gevonden door de dopplerverschuiving van de lijnen in het spectrum van de sterren wanneer de sterren om hun gemeenschappelijke zwaartepunt draaien.
Eclipserende dubbelsterren kunnen worden gedetecteerd wanneer een van de componentsterren tussen zijn begeleidende ster en een waarnemer passeert, waardoor een deel van het licht van de begeleidende ster wordt geblokkeerd en het gecombineerde licht van het systeem er tijdelijk zwakker uitziet. Astrometrische dubbelsterren zijn systemen waar slechts één sterbeeld wordt waargenomen – ofwel doordat een van de sterren te zwak is om te worden waargenomen, ofwel doordat de beelden van de twee sterren in elkaar overlopen – maar waarbij de baanbeweging van de sterren in het dubbelstersysteem ervoor zorgt dat het helderste punt van het sterbeeld een periodieke verandering van positie aan de hemel vertoont.
In ons zonnestelsel zijn Mercurius, Venus, de Aarde en Mars de binnenplaneten. Hun banen liggen binnen de asteroïdengordel en al deze planeten zijn zogenaamde terrestrische of rotsachtige planeten, met een dunne atmosfeer in vergelijking met de reuzenplaneten met hun dikke waterstof- en heliumatmosfeer.
Glossarium astronomicum